Hoe je een risico neemt zonder risico.

Ik deel graag een reactie van een goeie vriend op mijn vorige post. Dank je Wim !

Als er iets een thema was de afgelopen paar weken dan was het wel risico's nemen... Ai... daar raakte je wel even 'n gevoelige snaar aan en werd ik uitgenodigd om de risico's die ik genomen heb in mijn leven eens wat nader te bekijken. Gewoon om te proberen te begrijpen waarom het ene risico 'goed' uitpakt en het andere toch net iets minder 'goed'.

Ik moest meteen terugdenken aan een risico dat ik zo'n tien jaar geleden genomen had. Ik woonde toen nog in Nederland en een buurman van twee huizen verder kwam plotseling te overlijden. Hij en zijn vrouw waren allebei hele lieve, inmiddels al gepensioneerde, mensen. Af en toe maakte ik wel eens 'n praatje met hun omdat onze tuinen deels tegen elkaar lagen. Voor de rest kwam ik er eigenlijk nooit.

Die lieve buurman kwam dus te overlijden, zijn lieve echtgenote en kinderen en kleinkinderen achterlatend. Ik voelde heel veel compassie en begon een gedicht te schrijven om hun troost te geven. Ik herinner me de eerste regels nog (oorspronkelijk schreef ik het in het Limburgs dialect; maar nu even 'vertaald'): "Wanneer we nu maar vast geloven, dat afscheid nemen niet bestaat; dat het leven, hoe dan ook, toch altijd verder gaat.." Tja, het kwam zomaar vanzelf uit m'n pen lopen. Maar ja; zou ik het mijn buurvrouw nu geven of niet? Ik twijfelde ontzettend. Maar op de dag van de uitvaart voelde ik heel sterk dat ik het móest doen. Ik kan me het moment nog zo goed herinneren.. Ze hadden een voordeur met veel glas, een brievenbusgleuf in het midden en van de binnenkant 'n gordijn. Ik stak de envelope met het gedicht door de gleuf en liet het los... Ik zie de envelope nog op de grond vallen. En daar lag ze.. tussen het glas van de voordeur en het gordijn. Nu kon ik niet meer terug.. ai.. M'n hart bonkte in m'n keel. Had ik wel het juiste gedaan?

Zo'n drie weken later ziet mijn buurvrouw mij toevallig van 'n afstand en roept mij om even bij haar te komen.. Ik weet nog heel goed dat ik dacht:"Oei... nu zullen we het krijgen.. gaat dit wel goed uitpakken?". "Dankjewel voor het mooie gedicht", zie de buurvrouw. "Het geeft me zoveel troost. Het staat in de living op de dressoir en elke morgen wanneer ik opsta en beneden kom lees ik eerst altijd jouw gedicht. Ik heb het ook aan m'n huisarts laten lezen. En wanneer de kinderen en kleinkinderen op bezoek komen lopen ze ook altijd eerst naar de dressoir om het gedicht nog eens te lezen..". Ik werd er stil van. En ik besefte nadien dat ik, vanaf dan, dit soort risico's wel vaker zou durven gaan nemen (wat ook gebeurde :-) ).

En eigenlijk besefte ik vanmorgen pas dat risico's genomen vanuit het hart altijd risicoloos zijn maar dat risico's genomen vanuit het verstand serieus in vraag gesteld mogen worden...

Spijtig dat zo'n eenvoudige levensles voor mij zo lang op zich heeft laten wachten.

Door schade en schande wijs worden..

Is dat het leven?

RECENTE POSTS:
  • Facebook - White Circle

HET MINISTERIE VAN POSITIEVE ZAKEN 2016

Het Ministerie Van Positieve Zaken wil van deze wereld een blijere plek maken. En dat doet het door te inspireren, te verbinden, te vieren en te werken. We zetten onze talenten in voor mensen, organisaties en bedrijven die hetzelfde doel voor ogen hebben.