Wie traint er mee?


Ik wil altijd mijn best doen om goed te doen.

Maar dat gaat toch nog heel vaak de mist in. Ofwel laat mijn humeur het niet toe. Of erger nog : een (voor)oordeel. Oordelen staan in de weg om echt altruïstisch te zijn. Gisteren bijvoorbeeld toen mijn man en ik stonden te genieten op het Vrijthof in Maastricht. De kinderen speelden stoelendans zonder stoelen op de muziekkoepel voor ons. Dit romantisch tafereel wordt plots verstoord door een in zijn gezicht getatoeëerde man die op ons afkomt en geld vraagt voor een koffie. Mijn man zegt dat hij geen muntjes heeft. Ik zwijg en doe niks, goed wetende dat ik er wél heb in mijn handtas. Wat weerhoudt mij dan om die te geven? Zijn mogelijke drugsverslaving? Wil ik zijn bruuske benadering afstraffen? Als hij al weg is kan ik wel door de grond zakken van schaamte. Dan dringt het door en wil ik hem achterna gaan. Maar hij is al verdwenen. De verbinding met de ander is niet altijd voelbaar.

Soms wou ik dat ik me daarin kon trainen. Niet door op een kussen te gaan zitten.

Maar echt fysiek, zoals een kind op voetbal 100 keer de bal in het doel leert trappen. Bijvoorbeeld door een lange rij bedelaars te passeren en aan elk van hen 2 euro geven.

Of huppelend over straat een volle zak met zwerfvuil oprapen zonder boos te zijn op de wereld.

Of op zondag glimlachend achter 20km/u rijdende bejaarden gaan rijden.

Of is dit van het goede te veel? Waar ligt de grens?

RECENTE POSTS:
  • Facebook - White Circle

HET MINISTERIE VAN POSITIEVE ZAKEN 2016

Het Ministerie Van Positieve Zaken wil van deze wereld een blijere plek maken. En dat doet het door te inspireren, te verbinden, te vieren en te werken. We zetten onze talenten in voor mensen, organisaties en bedrijven die hetzelfde doel voor ogen hebben.