De circusnomade in onze tuin

14 Oct 2016

"Ik zou soms minder willen weten. Omdat ik dan meer durf."

Met je huis op wielen de wereld rondtrekken, mensen verwonderen en ontroeren met een eigen circusvoorstelling waarin magie een sleutelrol speelt. En daar dan ook nog van kunnen leven. Wat een ongelooflijke vrijheid. Wat een romantiek. 

Gekluisterd aan huis, met 2 jonge kinderen en hun heilige regelmaat en ritme, zet zo’n beeld mij nogal aan het dromen.

Dat vrije romantische beeld komt rechtstreeks uit het leven van mijn vriendin Iris Carta (°1983, half Italiaans, half Belgisch). Vier weken lang woonde deze circusartieste samen met haar circushondje Zaza in de woonwagen in onze tuin. Op een kruispunt in haar leven, liet ze de stad even achter zich en vond ze hier de rust om gewoon te 'zijn'.

 

Hoe ben je in het circus gerold?

Circus is op mijn weg gekomen na een lange reis door Zuid-Amerika. Mijn reisgenote leerde er mij jongleren. We beloofden elkaar eenmaal terug thuis op circusles te gaan. Circus was totaal onbekend terrein voor mij. Mijn ouders hadden me als kind nooit meegenomen naar het circus. Bij de eerste les was het liefde op eerste gezicht. Het besef: dit is het wat ik al die tijd heb gezocht! 

Dat er meerdere disciplines aan bod kwamen sprak mij enorm aan. Maar daarnaast was er nog iets wat ik nergens anders vond: magie. En daar heb ik nu eenmaal altijd een grote honger naar. Dus al snel werd het duidelijk dat ik dit verder wilde gaan doen. Niet in de laatste plaats omdat ik tijdens de opleiding Jef ontmoette. We werden verliefd .

 

Na maandenlang intens trainen en oefenen hebben we een eerste kindervoorstelling in elkaar gebokst. Ondanks het vallen en opstaan was het een ideale leerschool. De voorstelling werd opgepikt en een succes: 3 jaar lang speelden we in culturele centra door het hele land. 

Uit dat succes haalden het geloof dat we échte circusartiesten waren. En zo durfden we vormgeven aan onze werkelijke droom: een nomadisch circus. We wilden een zakformaat circus vol verrassingen om de magie zo groot mogelijk te houden. We kochten een oude truck uit 1978. Die hebben we helemaal ontleed en opgelapt en er een mini theaterzaal in gebouwd. Eerst tourden we lokaal. Daarna internationaal, 4 jaar heel Europa door. Elke dag een andere tuin…

 

We zijn er met heel veel naïviteit ingedoken en dat was een zegen. Want zonder die naïviteit waren we er nooit aan begonnen. Nu weet ik zoveel wat ik toen niet wist. En dat werkt als een rem. Ik word dan bang.

 

Klinkt wel heel vrij zo’n bestaan…

Ja, maar je moet er wel een prijs voor betalen. Je bent minder mobiel en veel logger. Alles is voortdurend in verandering, de omgeving, de mensen. Steeds afscheid nemen. Het is niet zo bohemien of romantisch als veel mensen denken. Het is keihard, je moet in de vrieskou leven, zonder stromend water, er is de miserie rond een standplaats, de bureaucratie rond paperassen, toelatingen…Een goede oefening in aanvaarding en gelijkmoedigheid.

 

En dealen met onrust.

Onderweg is er inderdaad steeds onrust. De zoektocht naar een plek waar je mag staan met je caravan is slopend. Tegelijkertijd is die caravan ook je steun en toeverlaat, je veilige plekje om je in terug te trekken. Het is bovendien ook een terugkeren naar de essentie, een simpel leven met de spullen die je nodig hebt: 2 borden, 2 messen, 2 vorken en 2 lepels.

 

Magie speelt een belangrijke rol in je leven. Waar vind je die magie terug buiten het circus?

In de natuur. Omdat dat ook een onvoorspelbaar spektakel is. En het heeft ook veel met overgave te maken.

 

Hoezo?

Je overgeven aan alles wat onvoorzien is. Dat hoort bij het leven. Bij acrobatie is er altijd angst. Je kan wel oefenen zodat je lichaamsgeheugen het zich inprent. Maar als je naar beneden springt is er geen seconde dat je niet bang bent. Je moet je overgeven aan je partner. Overgeven aan het moment. Erop vertrouwen. Je kan niet presteren wat je gisteren hebt bereikt.

 

Welke rol speelt romantiek in jouw leven? 

In mijn kindertijd was er veel pijn en verdriet. Om me hiertegen te beschermen, heb ik me lang verscholen in een zoete prinsessendroom waar ik heel erg in geloofde. Mijn fantasie hield me recht en heeft me geholpen er doorheen te geraken. Als een illusie dat het wél mooi kan zijn en niet hard hoeft te zijn.

Maar als je aanvaardt dat het harde erbij hoort dan gaat dat deel uitmaken van die ‘mooie’ kant. Het is in het niet willen aanvaarden, het wegduwen, dat het problematisch wordt, en dat er obstakels ontstaan. You have to Learn to suffer well. Je moet je bereidheid, je visie, je manier om met de dingen om te gaan steeds opnieuw in vraag stellen en aanpassen. Met een flexibele benadering blijf je overeind.

 

Hoe ben je in Antwerpen beland?

Jef en ik gingen uit elkaar en eind 2013 zijn we gestopt met toeren. In Antwerpen, waar mijn boeken stonden, vond ik een vaste ankerplaats.

 

Mis je het nomadenbestaan?

Ik wil wel terug naar een manier van leven waarin ik met minder middelen toch royaler kan leven. Toen was geld er om naar de cinema te gaan of vrienden te trakteren. Niet om je gasrekening en huishuur mee te betalen. Om zoveel geld te geven aan een huis dat niet van mij is, voelt heel onnatuurlijk en onvrij.

 

En nu woon je tijdelijk hier, op ons hoofdkwartier: een woonwagen

Op deze plek zijn is een hint naar hoe het vroeger was. Het voelt als een signaal, iets dat me roept. Ik heb de neiging om dingen te vergeten. Ik heb het zelfs nog opgeschreven toen ik in de natuur leefde: Iris, dit is goed voor je, vergeet dat niet. En dan keer ik toch terug naar de stad. maar ik denk dat het nodig was om dingen door te maken en af te ronden.

 

Je staat op een kruispunt van je leven. Weet je welke kant uit?

Ik ben nog op zoek naar hoe ik mezelf kan terugvinden. Door heel wat overstelpende gebeurtenissen de afgelopen jaren ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt. De indianen noemen zoiets 'zielsverlies'. Dat vind ik heel mooi. Ik wist niet dat dat bestond. Het is eigen aan deze tijd: onze ziel geeft ons signalen via fysieke problemen of dingen waar je het lastig mee hebt. Als je die signalen keer op keer negeert, dan zegt je ziel op den duur: 'ok, ciao, dan ben ik nu weg'.

Dan is het zaak  om je ziel terug te roepen, daarmee terug in contact te komen, zodat je weer bij jezelf kan komen, op je pad.

 

Onrust speelt een grote rol in je leven. Waar hoop jij rust te vinden?

Ik hoop die rust in mijzelf te vinden. Onrust is mijn uitdaging. Heel lang heb ik het gevoel gehad dat de dingen mij overkomen.Er was zoveel pijn, daar werd ik door omver geblazen. ik wist niet meer hoe ik moest rechtstaan. Dus bleef ik even liggen. Nu kijk ik er anders naar. Ik kan niet veranderen dat mensen sterven of zich afsluiten van mij. Maar wel kiezen hoe ik hiermee omga. Met mijn kracht van binnenuit. Zelfs al ben je gevallen, je mag niet vergeten dat opstaan er bij hoort. Dat is inherent aan het leven. Een cyclisch gebeuren. Niet de pijn 'zijn', maar de pijn ervaren en toelaten.

 

Wanneer heb jij je het meest vrij hebt gevoeld?

Nu hier op deze plek in het zoeken. In het niks moeten. Alles mag. Jippie!

 

Dan zit er in vrijheid toch ook rust?

Ja, ook weer wel. In een vrij en stil moment voel en besef ik in wat voor een speeltuin ik zit. Want ik mag alles doen van mezelf en van de wereld ook. Ik hang niet vast aan een hypotheek of een werkgever. En wat andere mensen van mij denken vind ik niet belangrijk.

 

 

Please reload

RECENTE POSTS:

20 Apr 2018

11 Jan 2018

Please reload

  • Facebook - White Circle

HET MINISTERIE VAN POSITIEVE ZAKEN 2016

Het Ministerie Van Positieve Zaken wil van deze wereld een blijere plek maken. En dat doet het door te inspireren, te verbinden, te vieren en te werken. We zetten onze talenten in voor mensen, organisaties en bedrijven die hetzelfde doel voor ogen hebben.