Alles raakt alles altijd overal aan.


Ik hang. Laag genoeg bij de grond om er mijn handen op te laten rusten. De avondzon staat laag

en vangt de hangmat met mij erin. Ik hoor krekels en vogels en zie een druk vliegend stelsel van vliegjes

in het gouden tegenlicht. Ik zet me af aan de aarde. Ik duw de aarde. Dat is een vreemd gevoel.

Want de aarde raak ik meestal met mijn voeten. Nu alleen met mijn handen. Ik voel het gras, pak een lange spriet vast en trek eraan, voorzichtig, zonder dat ie breekt. Tot ik ga schommelen. Ik zie de aarde voor mij. De aardbol. Het is alsof ik alles aanraak. Met alles verbonden ben. Met de dieren, de bladeren aan de bomen, de zeeën, de woestijnen, de steden, de bergen. Doorheen die ene grasspriet. Ik ga wat vaker hangen in de hangmat. Alles aanrakend en met alles verbonden.

RECENTE POSTS: