Een tovenaar aan de A12

5 Aug 2016

“Op een planeet waar niks vervuild en alles mooi is, heb ik niks te doen.”

 

Gino Rizzi (Zapponeta, 7 april 1970) is plasticien. Van plastic afval, materiaal dat wij inferieur en kunstmatig vinden, maakt hij prachtige, organische kunstwerken. Je kan je bijna niet voorstellen wat een fijngevoelige, tedere werken hij uit een paar colaflessen of ‘n bekertje tevoorschijn tovert. In eerste instantie fascineerde Gino's werk me vooral vanwege de manier waarop hij met kleur en transparantie speelt.

Ik vond het gewoon heel mooi. Pas later ging ik nadenken over hoe hij met dit onnatuurlijke materiaal op de een of andere manier de genialiteit van de natuur weet bloot te leggen. En over de mooie ecologische boodschap die er achter zit. Gino's atelier ligt aan de A12, één van de lelijkste plekken van België. Maar het wordt bewoond door wonderlijke schepsels. Ik ging er op bezoek en vroeg Gino naar zijn werk, zijn drijfveren en zijn inspiratie.

 

Hoe komt het dat je dit werk maakt?

Het is voor mij een heel natuurlijk parcours geweest. Bijna een noodzaak. En het is allemaal begonnen doordat ik plastic als materiaal ontdekte. Toen ik na de Academie voor Schone Kunsten in Italië naar Parijs trok, kon ik niet meer met hout werken. De ruimte en de machines ontbraken. Wat wel voorhanden was, was plastic. Dat lag overal. Het was een logische stap, bijna een plicht, om het te recupereren. En doordat ik plastic ontdekte, ontdekte ik nog iets anders: de natuur…

Ik observeerde hoe plastic zich gedraagt als ik het bewerk, versnijd, opwarm. Ik ontdekte dat het zich beweegt als een plant, heel organisch. Het zou zo kunnen groeien in de natuur. Het staat heel dicht bij natuurlijke processen. En zo ben ik door te werken met plastic geboeid geraakt door de vormen in de natuur.

 

 

Je werk gaat heel duidelijk over ecologie. Heb je dat thema dan ook gaandeweg ontdekt door met plastic te werken?

Ja, eerst was er het materiaal. Ik ben het beginnen te verzamelen en er mee gaan spelen:  Ik ontdekte hoe makkelijk het is om het te transformeren door het te versnijden of te verwarmen.  Maar door er mee te werken ging ik me steeds meer vragen stellen. Waarom gooien we zo veel weg? Wie gooit zoveel weg? Wat is de oorzaak van dit probleem? Wie maakt dit? Weet je dat er jaren van research gaan in hoe een plastic fles gemaakt wordt? En na gebruik wordt het zomaar weggegooid en is het bijna onmogelijk om het weer te vernietigen. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Het trekt aan en stoot af. Er is de fascinatie voor het materiaal maar ook de pijn om het te zien liggen op het strand.

 

Plastic kan je haast niet vernietigen maar wel heel gemakkelijk transformeren.

Hoe zie je de transformatie van de mens?

Mensen zijn al bijna net zo plooibaar. Gelukkig maar. Door het geven van informatie en inspiratie kun je ze anders laten kijken en handelen. In plaats van een vaas te kopen maak je een vaas van een confituurpot. Het is een gevecht, hoor.  Je moet er elke keer staan om het uit te leggen, om het te delen met anderen. Wat dat betreft kun je maar beter vroeg beginnen.

Ik heb les gegeven aan de staatsschool in Frankrijk. Wat ik deed was plastic meenemen naar de klas en de kinderen uitleggen waar het vandaan komt. Hoe het in alle vormen en kleuren bestaat. En ze dan uitnodigen aan de hand van simpele technieken het te recuperen en te transformeren tot iets anders.

Kleinere kinderen liet ik er mee spelen, in knippen, stapelen… Zij hebben immens veel creativiteit. Ik liet ze er vrij en speels iets anders van maken. Zo probeerde ik hen bewust te maken en te inspireren.

 

Wat inspireert jou?

Alles wat rond mij is. Plekken, materialen, de hele planeet. Hoe een plant groeit, hoe een mier zich voortbeweegt…Heel de wereld zit vol inspiratie.

 

 

Dat klinkt bijna religieus…

Ik geloof in de natuur. In hoe ze zich manifesteert. Niet echt in een god. Als god zich verschuilt in een tuin, in een mug, ja dat geloof ik. Maar dat ie zich verschuilt in een man met een baard? Nee, dat geloof ik niet.

 

Wie of wat is bepalend geweest om je op dit pad te brengen?

Een vis is een dier die zich in alle richtingen beweegt. Ze laat zich meestromen door het water. Ik voel me net als die vis. Ik laat me leiden. Door wat er op mijn pad komt, maar ook door ontmoetingen en vriendschappen,  luisterend naar mijn eigen innerlijke behoeften.

Ik kies om op die plek te zijn waar ik me goed voel. Fysiek en spiritueel.

Als ik op een plaats kom waar dat niet zo is dan kies ik meteen voor een ander parcours.

Ik volg mijn eigen natuurlijke gps.

Zo ben ik ook hier in België terecht gekomen. Ik was in Finland, waar de mens nog echt geconfronteerd wordt met de natuur en er mee in harmonie leeft. Hier wilde ik blijven. Toen ontmoette ik Rosa.  We zijn elkaar gevolgd. En nu zijn we waar we moeten zijn: aan de A12, op één van de lelijkste plekken van België. Op een planeet waar alles mooi en perfect is, daar heb ik niks te doen. In een vervuilde wereld is werk te doen.

 

Wat heeft een dag nodig om goed te zijn?

Soms word ik wakker met een gevoel van onbehagen in mijn hart. Dan is er angst en onrust. Dat voel ik aan mijn ademhaling. Ik trek me terug in mijn atelier en werk tot het gevoel weer wegebt.  Als ik hierin slaag dan kan ik zeggen dat het een goeie dag is.

 

Als je een tovenaar zou zijn wat zou je dan toveren?

Ik zou van alle mensen een tuinier maken, iemand die goed zorg draagt voor de aarde in plaats van ze uit te buiten en te vernietigen. Maar daar moet je geen tovenaar voor zijn maar een god.

 

 

Meer werk van Gino kan je bekijken op www.ginorizzi.com

 

 

Please reload

RECENTE POSTS:

20 Apr 2018

11 Jan 2018

Please reload

  • Facebook - White Circle

HET MINISTERIE VAN POSITIEVE ZAKEN 2016

Het Ministerie Van Positieve Zaken wil van deze wereld een blijere plek maken. En dat doet het door te inspireren, te verbinden, te vieren en te werken. We zetten onze talenten in voor mensen, organisaties en bedrijven die hetzelfde doel voor ogen hebben.